فاطمه (مینا) جعفری

درود. قبلا فیزیک درس می دادم و چه خوب که فیزیک خواندم و درسش دادم، چون فرصتی شد که با بچه ها آشنا بشوم به خصوص قشر نوجوان و باعث شد که پرسش های زیادی بپرسم. به خیلی از پاسخ هایم نرسیدم تا اینکه سعی کردم خودم را زندگی کنم. من عاشق نوشتن و خیال پردازی بودم و هستم. من عاشق سردرآوردن از خودم هستم! نوشتن و خلق داستان را با هیچی در این دنیا عوض نمی کنم. اولین رمانم یک رمان علمی تخیلی است که پس از نوشتن آن متوجه شدم که من چقدر عاشق شخصیت گرایی در داستان هستم. پس از نوشتن دومین رمانم به نام پیامک های ممنوعه، که ارشاد نه به اسمش و نه به محتوایش، مجوز نداد، بخشی دیگری از خودم را کشف کردم که خدایا چقدر من دوست دارم ساختارشکنی کنم و قالب های مختلف داستان را امتحان کنم و درباره رنج های پنهانی و احساسات آدم ها بنویسم! با اینکه غصه خوردم، ولی آن قدرها هم مهم نبود که ارشاد مجوز نداده است، او کار خودش را انجام می دهد و من هم کار خودم را، پس جلد دوم همان رمان را نوشتم و اسمش هم ممیزی تر از اولی گذاشتم! می دانم که درک می کنید که از سر لجبازی نبود، بلکه شخصیت های داستان، این را می خواستند. آنها می خواستند که من به آنها وفادار باشم و به تن آنها، لباس دروغ نپوشانم، حتی اگر به حاشیه رانده بشوم. من عاشق حیوانات و محیط زیست و روانشناسی هم هستم برای همین آش هایی با همین مواد هم پختم! خودمانیم بالاخره ما نویسنده ها یک چورایی آشپز هم هستیم، به خصوص از جنس مونث اش و برای یک کدبانو، چه دستاوردی مهمتر از اینکه غذایی درست کند که هم خوشمزه باشد و هم مفید!