یادداشتی بر ترانه‌ی آندلسی و داستان‌های دیگر

خواب بیداران ببستی وان گه از نقش خیال
تهمتی بر شب روان خیل خواب انداختی

خواب و رویا از دیرباز تا به امروز از جمله موضوعات مورد توجه نویسندگان بوده. بارزترین بازتاب آن در رمان شب بیداری فینگنهای( شب‌زنده‌داری فینگنها) جیمز جویس است که ما پارسی زبانان از نعمت خواندنش محروم مانده‌ایم.  به جز جویس  نویسندگانی همچون ادگار آلن پو،  ویرجینیا وولف، و در ایران خودمان ، صادق هدایت، بهرام صادقی، هوشنگ گلشیری و دیگران گرفت و گیر  شخصیت‌های خواب و بیداری یا بیدارخوابی شخصیت‌های مورد توجه خود و آل و آشوب روانی‌شان را  با روایت‌های رنگ رنگ به عرصه‌ی داستان نویسی آورده‌اند.
رویاها به خاطر دسترسی‌شان به خاطره‌هایی که در بیداری در دسترس نیستند و به خاطر آشکار ساختن خاطراتی که ذهن بیدار از آن بی‌خبر است بستر مناسبی برای نوشتن ‌اند. ابوالفضل منفرد هم  در داستان کوتاه خود با نام بلند« خواب‌های شبانه‌ی آقای امیری و رژ قرمزی که روی میز بود» در مجموعه داستان «ترانه‌های اندلسی» داستان‌ خود را از بادیه‌ی دیولاخِ خواب و رویا گذر داده است.
ابوالفض منفرد در داستان کوتاه خود،  عالم بیدارخوابی را با ظرافت و درایت  روایت می‌کند. خواننده در  تب و تاب حاصل از خواب و بیداری  در داستان  در نوسان است. از تکانه‌های  عالم بیداری به خواب و از خواب به بیداری آن و دمی خلاصی نمی‌یابد و دائماً  در شبهه و تردید است و این کشمکش او را  نه فقط تا پایان داستان که حتا پس از پایان یافتن داستان رها نمی‌کند. زبان در داستان « خواب‌های شبانه‌ی آقای امیری و رژ قرمزی که روی میز بود» ساده و بی پیرایه است و تنها با چند دیالوگ مختصر جان روایت در برابر حقیقت لغزنده عریان می‌شود.

یادداشتی بر داستان « خواب‌های شبانه‌ی آقای امیری و رژ قرمزی که روی میز بود»  از  مجموعه داستان «ترانه‌های اندلسی» نشر عینک